.

 


ผู้เขียน หัวข้อ: ภาพถ่ายแขวนคอหลังจีวรเสก หลวงปู่โง่น โสรโย  (อ่าน 261 ครั้ง)

admin

  • Administrator
  • Sr. Member
  • *****
  • กระทู้: 356
    • ดูรายละเอียด
ภาพถ่ายแขวนคอหลังจีวรเสก หลวงปู่โง่น โสรโย
เกิดมาเพื่ออะไร
หลวงพ่อขอย้อนไปตอบข้อสงสัย และคำถามของคุณที่ว่า
“คนเราก็บ้า อยู่ในโลกอันเป็นทิพย์ดี ๆ หนีมาเกิดโลกมนุษย์ เป็นมนุษย์มันแสนจะสับสนวุ่นวาย ไม่รู้จักจบจักสิ้น ตั้งแต่เกิดจนตาย”
หลวงพ่อขอบอกว่า เราเกิดมาเพื่อสร้างบารมีต่อ มาก่อกุศลบารมี เพื่อหนีทุกข์
รวมความว่า เราเกิดมาเพื่อมาหาหนทางพ้นทุกข์ มิใช่สะสมทุกข์
ถ้าเราอ่านดูพระไตรปิฎกตอน ทศชาติ คือ ตอนสิบชาติของพระพุทธองค์แล้ว ท่านมาเกิดเพื่อสร้างบารมี ทั้งนั้น
ชาติที่สิบที่ท่านเกิดมาเป็นพระเวสสันดร ท่านสร้างบารมีทุกอย่าง เอาชีวิตเป็นเดิมพันในอันที่จะเสียสละ เพื่อสังคม
หวังเป็นพระพุทธเจ้า เพื่อที่จะรื้อขนเวไนยชนให้พ้นจากโอฆ สงสาร ก็สมความปณิธานของพระองค์ ท่านได้
ตรัสรู้อนุตรสัมมาสัมโพธิญาณจริง ๆ
เมื่อเรานึกถึงวัฏสงสาร คือการเวียนว่ายตายเกิดแล้ว ก็นึกถึงการท่องเที่ยวทัศนาจรของวิญญาณและสัตว์โลก
ดูแต่นางวิสาขามหาอุบาสิกา เดิมท่านเป็นเทวดาอยู่บนสวรรค์ชั้นนิมมานรดี คือชั้นที่จะต้องเนรมิตเอา ไม่ต้องทำ
เพราะมันเป็นโลกทิพย์เมื่อท่านกับพวกเหล่าเทพธิดา พากันไปเด็ดมาลาดอกไม้อันหอมหวน ในขณะนั้นท่านพลัดหลงพวก
ไปประเดี๋ยวเดียว มาอุบัติเกิดในเมืองมนุษย์ เป็นบุตรสาวของเศรษฐีผู้มีอันจะกิน ได้แต่งงานมีบุตรชาย-หญิงถึง 12 คน
มีหลานอีก 144 คน มีเหลนอีกพันกว่าคน มีโหลน มีหลอนอีกเป็นหมื่น ๆ คน มีอายุถึง 120 ปีจึงได้ถึงแก่มรณะ
ในขณะที่นางมีชีวิตอยู่ ได้ช่วยเชิดชูบูชาพระพุทธศาสนา ร่วมเป็นมหาอุบาสิกาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้เข้าถึงและ
สำเร็จเป็นอนาคามีบุคคล คือบุคคลที่จะไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีกแล้ว เพราะจิตใจผ่องแผ้วในสัจธรรม
แต่นางมาระลึกได้ว่า ก่อนมาเกิดเมืองมนุษย์มาจากไหน จึงรู้แจ้งชัดในกุศลมัยว่า มาจากชั้นนิมมานรดี พอท่านจะสิ้นชีวิต
ท่านก็ขอไปพักที่นั่นก่อน พอไปถึงก็พบพวกเก่าเหล่าเทวเทพที่พากันมาเที่ยวอุทยานดอกไม้ ยังเก็บดอกไม้ร้อยมาลากันอยู่
ยังไม่เสร็จ พวกจึงถามขึ้นว่า
“ท่านไปไหนมา พวกเราร้อยมาลากันอยู่ เห็นท่านหายไปแผล็บเดียว”
เทวดาวิสาขามหาอุบาสิกาจึงบอกว่า “ไปเที่ยวเมืองมนุษย์ถึง 120 ปีของเขา แต่ก็เท่ากับเวลานาทีเดียวของเราโลกทิพย์นี้”
นี่แหละคุณแป๊ะเอ๋ย คนเราเกิดมาเพื่อมาสร้างบารมีต่อให้พ้นทุกข์ ให้หลุดพ้นจากโอฆสงสาร คือพระนิพพาน เป็นที่ปรารถนา
อันพวกเราเกิดมามีอายุได้แค่นี้ ก็นับว่ามากแล้ว คงจะยังไม่ถึงเสี้ยวนาทีของโลกทิพย์เขาหรอก ให้ถือว่ามาเที่ยวทัศนาจรกันชั่วครั้งชั่วคราว แล้วก็กลับไปดังที่คุณว่าไว้นั่นแหละ